inkeer

C.S Adema van Scheltema

Wat lelijk heel die heide
wat lelijk doet dat veld,
Wat triest dat geen van beide
mij meer iets moois verteld

Elk bloempje langs de wegen
leek eens een mooi verhaal
nu drupt het in de regen
en zwijgt het allemaal

‘k Loop in herinneringen,
als een wanhopig kind
dat ziet de oude dingen
de oude weg niet vindt

Maar hebben zich mijn zinnen
in schone schijn verward.
Zij zien verbaasd naar binnen
in ’t oude mensenhart

En langzaam gaan mijn ogen
naar dieper duisternis
Ontdekken zij de logen
van wat daarbuiten is

Terug naar C.S. Adema van Scheltema