Ik stond op hoge bergen

Ik stond op hoge bergen
Het dal was wit als sneeuw,
Maar op mijn voorhoofd droeg ik
De zonde van de eeuw.

Daar was met bloed geschreven
In een verafschuwd woord
Wat wij als Kaïn schudig\
Geen naam meer geven.moord

De diepe daag de gruwel
Die mensen lust verschaft
De moord in de gedachte
Verricht en nooit gestraft

Op lichamen en zielen
Op droom en dier en plant
De moord uit de machine
of achteloze hand

En toen de zon ging dalen
Het witte dal werd zwart
Scheen zij met late stralen
In ’t venster van mijn hart

Het was als van de andren
Het hunkerde naar macht
Die dood het ongeziene
En dompelt ons in nacht

Waar is geloof gebleven?
En koestert gij nog hoop
De liefde wordt geschonken
In ’t bekken van den doop

Ik stond op hoge bergen
er ruist een waterval
de toppen werden duister,
een licht blonk in het dal

Het middeleeuwse lied Op hoge bergen
Ik stond op Hoge bergen
Gedicht: Jan Engelman
Toonzetting en muziek: Anton Greefkes

Terug naar Jan Engelman